Dat ik altijd al een angsthaas was is geen geheim meer. Er ging geen dag voorbij zonder dat ik ergens bang voor was. Het hoorde erbij, ik wist niet beter.
Gaandeweg, bij het ouder worden begon het zowaar te verbeteren. Sommige angsten overwon ik, andere kon ik onder controle houden. Echt “angstloos” was ik nooit maar ik voelde me stilaan meer zelfzeker worden.
Tot ik ergens begin veertig steeds meer ‘terugviel’ in mijn oude angstpatronen. Nieuwe of tot nog toe ongekende angsten doken op, de oude werden weer nieuw leven ingeblazen. Ik werd ook nerveuzer naarmate de angst weer toenam. Ik sliep bijzonder slecht, ontwaakte met een knoop in de maag, was vaak bang en wist niet steeds precies waarom. Sociale gelegenheden begon ik meer en meer te mijden. Wat een gezellig avondje onder vrienden of familie moest zijn werd steeds vaker een opdracht, de ontlading des te groter bij thuiskomst. Bij onverwachte bezoekjes neep mijn keel haast dicht. Ik voelde een toenemende behoefte om me te isoleren. De covidperiode kwam dan ook goed van pas. Kon ik me ongestraft afzonderen, een welkome “blijf in uw kot”!
Maar helaas bleef dat niet duren.
De dokter die ik hierover had aangesproken had er weinig aandacht voor. Het zou wel voorbij gaan, iedereen heeft wel eens angst. Maar het ging niet weg. En toen ik ook lichamelijke ongemakken begon te ervaren werd ik doorgestuurd naar de gynaecoloog. Dat was als ik eerlijk mag zijn zowat de meest traumatiserende ervaring die ik bij een dokter heb gehad. Niet alleen trok die man mijn klachten in het belachelijke, hij geloofde me niet toen ik zei dat ik moeite had om de pil te verdragen. Ik hield dat nooit vol omdat de neveneffecten erger waren dan de kwaal. Tutut, ik moest de pil nemen.
Ik heb toen met de tranen in de ogen zijn kabinet verlaten en deed wat hij vroeg. Maar die pil, dat hield ik, zoals voorspeld, niet vol. Ik heb me dan maar hulpeloos door de komende ongemakkelijke jaren geworsteld.
Tot ik een tiental jaren later las over hormoontherapie. Mijn huisdokter hierover aangesproken die me verwees naar de gynaecoloog. En ondanks mijn uitdrukkelijke vraag naar een andere dokter kwam ik weer bij diezelfde terecht. En alweer hetzelfde verhaal. Nu zelfs met dreiging mijn baarmoeder te zullen verwijderen. Pure intimidatie was dat, achteraf gezien. Tranen met tuiten!
In die periode wist ik niet goed wat me overkwam. Ik koppelde de mentale en fysieke ongemakken niet aan elkaar. Blijkt nu dat ik gedurende al die tijd in peri- of premenopauze zat en dat die mentale stoornissen daarvan een gevolg waren. Een drieste vrouwonvriendelijke gril der natuur.
Ik vocht mijn hele leven al tegen mezelf, mijn angsten, mijn demonen, die hormoonperikelen hoefden er heus niet bij.
Ik lees bovendien dat de symptomen van (pre) menopauze bij vrouwen met autisme vaak harder en ingrijpender zijn. Had ik het toen allemaal geweten….
Ik heb de juiste weg naar hulp gemist. En dat is jammer, want het had me heel wat ellende en tranen kunnen besparen.
Gelukkig is die meno-periode nu grotendeels voorbij en kan ik eindelijk leren om mezelf te zijn. Al zal de occasionele opstoot me wellicht blijven achtervolgen. En ja, een mens wordt er niet jonger op, maar mentaal ga ik er toch op vooruit.
Zonder toegevoegde hormonen! 😉
Een reactie achterlaten