Met godsdienst heb ik niks. Na de breinwassende nonnen die in de lagere school onze zieltjes vulden met angst en ons zonder nuance naar de ‘grote’ school lieten gaan heeft mijn geloof een diepe deuk gekregen. Geconfronteerd met andere ideeën, van ongelovig tot volledig andere religies, voelde de nonnenfase aan als een leugen, een valstrik waar ik met open ogen was ingetrapt.
Spiritualiteit was voor mij eenzelfde pot nat. Wie gelooft dat nog?
Tot ik het boek van mijn zus, Els Daemen: “Spiritualiteit 111” mocht redigeren. Een boek gebaseerd op de podcast “spiritueel met Els”. Wat ik daarin las was een nieuwe wereld voor mij. Els doorging een spirituele ontwaking en spreekt over eigen ervaring. Ze geeft een vlot leesbare inleiding tot verschillende facetten van de spiritualiteit en geeft de lezer voer tot nadenken. Ik kan het alleen maar aanraden.
Het boek deed me inzien dat spiritualiteit geen godsdienst is. Godsdienst zit immers in een strak keurslijf, met regeltjes en plichten, met door mensen uitgevonden straffen waar we bang voor moeten zijn. Spiritualiteit overstijgt die gedachte en gaat uit van de vrijheid van het individu om zijn eigen pad te kiezen. Of in sommige doctrines: om zijn voorbestemd pad te volgen.
Zelf zit ik in een logische denkwereld en kan ik me weinig voorstellen bij de ‘ongrijpbare’ wereld van het bovennatuurlijke. Engelen, spirituele gidsen, zielsconnecties,… zijn dan ook moeilijk te vatten begrippen.
Maar spiritualiteit biedt ook heel wat stellingen die intussen door de wetenschap bewezen zijn. De theorie van de trillingen, bijvoorbeeld, die edelstenen en andere materies een helende of ondersteunende werking toeschrijft.
Er is nu ook een strekking binnen de spiritualiteit die beweert dat autisten helemaal geen stoornis hebben, maar naar de aarde gestuurd zijn als lichtwerkers. Ze zouden door hun andere manier van denken de wereld begeleiden naar een nieuwe dimensie. Hun bijzondere hooggevoeligheid zou die stelling alvast ondersteunen evenals het feit dat de groep steeds toeneemt. De diagnose wordt immers steeds vaker gesteld.
Ook het artikel van Merel Boogaard in het online tijdschrift Nieuwetijds https://nieuwetijds.com/autisme-bekeken-vanuit-een-spiritueel-perspectief/ geeft een ander inzicht in de autistische geest. Ze heeft het over kristalkinderen die een belangrijke taak te vervullen hebben in de huidige overgangsperiode. “Ze spreken een andere taal: ze hebben weinig ego en daardoor hebben ze niet de conditionering om het ego van een ander te strelen of te ontzien.”
Mij lijkt het aannemelijk maar of daar iets van aan is laat ik open, ik ken het antwoord niet. Ik heb respect voor alle meningen hieromtrent.
Er is geen ‘standaard’ manier waarop mensen met autisme spiritualiteit beleven, maar dat geldt evenzo voor de neurotypische mensen.
Ik ben alvast begonnen met mediteren en ik draag een armband met edelstenen als hulp bij bepaalde gevoeligheden (dank u, zusje!). Zoals bijvoorbeeld amethist, dat rust brengt en stress kalmeert of rookkwarts tegen faalangst en voor meer positiviteit.
Ze kent me te goed, mijn zusje!
Een reactie achterlaten