Aanstellerij, dacht ik vroeger, wie noemt zichzelf nu hoogsensitief? Ik vond het idioot, iets voor de watjes onder ons. Ik niet, ik was wel sterker dan dat!
Tot ik er begon over te lezen en de pijnlijke waarheid stilaan binnensijpelde. Nu is er geen twijfel meer mogelijk, ik vertoon symptomen van hoogsensitiviteit.
Prikkelende kledij, ik gruw ervan. Ik herinner me nog goed de zelfgebreide wollen sokken die ik in mijn kinderjaren moest dragen of het trainingspak dat ik gekregen had en de ganse dag moest aanhouden toen we naar een pretpark gingen. Dat jeukte en krabde, en overschaduwde de dag waar ik zo had naar verlangd. Een opluchting als het ’s avonds eindelijk uit mocht. Maar thuis geen begrip voor, “het went wel”. De terugblik alleen al maakt me ongemakkelijk.
Fel licht, harde geluiden sterke smaken, alsof iemand een aanslag op mijn zintuigen pleegt. In extreme gevallen doet het zelfs fysiek pijn. Weg ermee! Pikante voeding leg ik sowieso opzij, weet ik geen blijf mee.
En dan die godverdomse tranen. Emoties teveel, denk ik soms. Waar is dat goed voor?
Over mijn innerlijke zielenroerselen praat ik liever niet. Het zelfmedelijden schuilt voortdurend om de hoek en komt bij de minste aanleiding meteen mijn keel dichtknijpen. Moeilijk om dan nog een zinnig woord te prevelen.
Zelfs superleuke dingen, ik krijg bv een leuke reactie op mijn blog, wat ik trouwens bijzonder fijn vind, krijg ik niet verteld zonder die dekselse krop in de keel.
Godzijdank voor het geschrift!
Maar het blijft niet bij mijn eigen leefwereld. Nee, heeft een andere mens pijn of vreugd, ik voel het ook. En soms nog intenser dan zij zelf. Niet normaal hoe ik sta te slikken als nog maar iemand een televisiewedstrijdje wint. Of hoe mijn ogen lekken voor een trieste film.
En hoe ouder ik word, hoe sensitiever. Waar ik vroeger niks met dieren had, ik werd als kind eens hard gebeten door een hond, kan ik dierenleed steeds minder verdragen.
Me in andermans leefwereld inleven en zijn levenskeuzes begrijpen, dat lukt me moeilijk, maar de emoties, die voel ik wel. Hoe ingewikkeld hebben ze ons, auties, gemaakt!
Een reactie achterlaten