Dat angstige gevoel dat je overvalt als je over een ernstige ziekte hoort. Je voelt de symptomen al, terwijl je zonet nog kerngezond was. Ken je dat?
Dan is de kans reëel dat je een hypochonder (of ingebeelde zieke) bent. Je beeldt je in dat jij die vreselijke ziekte hebt. Meer nog, je voelt ze ook, je bent ervan overtuigd dat ze je te pakken heeft. In jouw wereld is dat helemaal niet ingebeeld, maar levensecht.
Heb ik ook! En niet zomaar een beetje schrik! Als de symptomen (die ik vaak zelf erger maak, gretig gesteund door dokter google) overeenkomen met een ernstige aandoening, dan slaat een verlammende paniek me om het hart, en dan functioneer ik niet meer. Tot iemand met kennis van zaken me geruststelt en ik weer opgelucht kan ademen. Voor zolang dat dan weer duurt.
Zelf sta ik wellicht iets te vaak bij de dokter met alweer een bang hart omdat ik ergens iets voel. Dan weet ik niet of het echt is dan wel ingebeeld, maar twijfel staat gelijk met het ergste.
Gelukkig is mijn huisarts zeer professioneel. Ze neemt mijn klachten telkens ernstig en kan zelf wel het kaf van het koren onderscheiden, ook al sta ik daar weer met mijn waslijst aan symptomen.
Ik ben haar dankbaar om zoveel geduld en respect voor mijn waardigheid als het schaamrood me weer op de wangen staat.
Het was ooit anders. Een arts stuurde me eens naar ’t werk met een keelabces. Was het echt en geloofde hij me niet.
Ik kan gewoon niet goed omgaan met ziektebeelden en relativeren is ook al niet mijn sterkste kant. Een pijntje, een kuchje, een symptoompje en ik bereid me voor op een lijdensweg met slechte afloop. Het idee van een verwaarloosbaar ongemak bestaat in mijn wereld niet.
Dat geldt trouwens ook voor de mensen in mijn dichte omgeving. Maak ik me vaak meer zorgen om dan zijzelf.
Ik las laatst dat zulks niet nieuw is bij mensen op het autismespectrum.
Jochei, alweer een angstje bij!
Herkenbaar? Of helemaal niet? Laat maar horen.
Een reactie achterlaten