Ik weet het, ik weet het! De autiblog liet het even afweten. Het zat me dan ook niet mee dit jaar. Van het ene slechte nieuws rolde ik in het andere. Enkele zware diagnoses bij geliefden, het verlies van een dierbare, de ene schok te boven gekomen stond daar de volgende al klaar. Dat gebeurt al eens in een mensenleven. De angst voor verlies, waar ik het in een eerdere blog al over had, was dan ook nooit ver weg.
De blog en de zoektocht naar mezelf stonden even stil, net zoals mijn leven. Geparkeerd, maar niet tot in het oneindige. Goesting en inspiratie waren ver zoek, het ontbrak me ook aan tijd. Want zorgen voor een naaste is dan wel het mooiste dat er bestaat, het vraagt je onverdeelde aandacht.
Intussen kan ik de draad stilaan weer opnemen en zal ik met jou mijn innerlijke autistische strijdpunten blijven delen. Baadt het mijn heling niet dan misschien wel de jouwe.
Een wekelijkse post is wellicht nog te hoog gegrepen, hij staat voorlopig nog op een ‘laag pitje’, de autiblog.
Intussen probeer ik te genieten van de mooie dingen. Het is alvast al mijn seizoen: het naderende eindejaar, de kerstsfeer, …. De korte, donkere dagen, zonder schaamte cocoonen en genieten van de warmte en gezelligheid binnenshuis. Graag ook wat sneeuw alstublieft! Na een koude wandeling een lekker heet kopje thee. Dat allemaal in het gezelschap van mijn hartendief, topgenieten is dat!
En dan de lange avonden, kerstlichtjes aan, dinertje voor twee, filmpje meepikken, voor mij mag het gerust altijd winter zijn.
Ik besef het, dit is geen alledaagse ingesteldheid. Tussen de klagende massa die de zon mist en reikhalzend uitkijkt naar de lente lijk ik een geschift buitenbeen. Maar de simpele verklaring is dat ik, geplaagd door angsten, toch wel wat mensenschuw ben en in de winter dan ook dubbel en dik geniet van de solitaire huiselijke sfeer. Het geeft me een intens gevoel van veiligheid, een sentiment dat ik tijdens de lange zomerdagen heel hard mis.
Bovendien hou ik niet van sterk licht. Het doet me pijn aan de ogen en geeft me ’t gevoel in de spotlights te staan, een ontstellende gedachte.
Maar nu wijk ik af van de boodschap die ik in deze blog wilde delen. Wellicht is dit immers de laatste blogtekst van 2025. Ik wens jullie allen dan ook een gezond en gelukkig 2026 toe. Ik wens je ook grote stappen richting zelfkennis en genezing, richting aanvaarding en geestelijke groei.
Dat wens ik ook mezelf toe, en uiteraard ook een jaar vol knappe blogteksten en liefdevolle reacties.
Je leest me nog.
Tot volgend jaar!
Een reactie achterlaten