Al meer dan dertig jaar pendel ik trouw van huis naar werk en terug. En nog steeds is het een uitdaging. Ik wen er maar niet aan! De onvoorspelbaarheid en de vreemde manier van communiceren (of vaak het gebrek eraan) is bijna hallucinant voor een maatschappij die intussen toch al een eindje in de 21ste eeuw is beland.
Neem nu de vertraging die ze aankondigen op het moment dat de trein er al moest zijn. Mijn autibrein kan daar niet bij! Weten ze dat dan echt niet eerder? De trein is een half uur eerder met vertraging vertrokken, ringt er dan geen belletje?
Vaak begint het met 5 minuten, en loopt het gestaag op. Na een kwartier mag je beginnen wanhopen. Dan wordt ie geheid afgeschaft! Intussen heb je een trein laten passeren die je beter had genomen om in een volgend station op een andere trein te stappen. Maar dat is wel steeds een gok, ooit zat ik op die trein, en zag ik de mijne doodleuk voorbijrijden. Was ie dan toch komen opdagen. Oh ironie!
En dan die geweldige communicatie: “vertraging omwille van het ‘drukke treinverkeer’”. Meen je dat nu? Het zijn treinen, die rijden op sporen, netjes achter elkaar. Hoe kan het dan vandaag drukker zijn dan gisteren?
Of die keer dat ik met verzwikte enkel naar een ander perron werd gestuurd. Na hinkend en zwetend de trap op te zijn gesukkeld: “correctie….”
Gelachen!
Ik kan nog wel even doorgaan met het uiten van mijn opkomende ‘Siderodromofobie’! (Dat woord heb ik net geleerd, de angst voor treinen, of om ermee te reizen.)
Ik sta er voorzeker niet alleen mee!
Nog iemand vertrouwd met eindeloos treinplezier?
Een reactie achterlaten